'wszyscy biorą'

nie, ja nie o łapówkach, ciągle się waham pomiędzy tym, czy za 'branie' odpowiedzialny jest 'dawca' czy 'biorca' nie umiem tego rozwikłać...
Jestem po dyżurze i mam narastające wrażenie, że głównym problemem pacjentów poza nimi samymi w 'domu i pracy jako środowisku życia' są powikłania polekowe...
Ja mam na pewno strasznie zaburzone proporcje
Dyżurując kiedyś na 'pomocy doraźnej' a teraz na 'szpitalnym oddziale ratunkowym' nie mogę mieć 'przekroju społeczeństwa' nie wypowiem się nigdy jako socjolog ani polityk
Jednak wypadki chodzą po ludziach albo ludzie w nie wpadają i tak się spotykamy
I naprawdę w moim subiektywnym odczuciu statystycznym zaledwie jakiś ułamek procenta tej spotykanej przeze mnie społeczności nie bierze żadnych lekarstw
A zdecydowana większość bierze tyle, że nikt tego nie ogarnia
No dobra, nie wiem czy nikt, ja nie i nikt, kogo znam i pytałam...
Mam wątpliwości co do zasadności przewlekłego leczenia czegokolwiek, ale jak komuś mówię, żeby zmienił tryb swojego życia, to się na mnie spogląda jakbym spadła z planety Westa i zaczyna mi tłumaczyć, dlaczego jest to absolutnie niemożliwe i ja rozumiem.
Na tym się kończy, ponieważ pogotowia przyjeżdżają zbyt często a sporo ludzi ma wrażenie, że właśnie ma zawał serca, którego nie ma, ale wrażenie jest zbyt silne, żeby je bagatelizować i nie zweryfikować...
Pacjentom pomaga EKG, czują się lepiej po kroplówce, bo wierzą, że to 'na wzmocnienie' a to jest tylko płyn wieloelektrolitowy i działa tak samo jak butelka wody mineralnej...
Ja bym wszystko leczyła jakimś placebo najpierw, po prostu po to, żeby kogoś nie kłuć niepotrzebnie, ale opinia publiczna zaraz zareaguje, że to nieetyczne cokolwiek tzn.
No trudno ale wolałabym się urodzić w indiańskiej wiosce, zostać szamanem i leczyć ziołami, trudno, nie wyszło, może następnym razem:)
Głównym problemem są leki uspokajająco-nasenne (jak wracam z pracy i jadę pociągiem, to próbuję zgadnąć, kto jeszcze się utrzymuje na poziomie 'jasności świadomości' a kto jest 'przymglony' czyli znajduje się 'pod wpływem' czegoś jeszcze hmmm...)

Na to Szymborska wkracza z wierszem "PROSPEKT":

Jestem pastylka na uspokojenie.
Działam w mieszkaniu,
skutkuje w urzędzie,
siadam do egzaminów,
staję na rozprawie,
starannie sklejam rozbite garnuszki-
tylko mnie zażyj,
rozpuść pod językiem,
tylko mnie połkij,
tylko popij wodą.

Wiem, co robić z nieszczęściem,
jak znieść złą nowinę,
zmniejszyć niesprawiedliwość,
rozjaśnić brak Boga,
dobrać do twarzy kapelusz żałobny.
Na co czekasz-
zaufaj chemicznej litości.

Jesteś jeszcze młody (młoda),
powinieneś (powinnaś) urządzić się jakoś.
Kto powiedział,
że życie ma być odważnie przeżyte?

Oddaj mi swoją przepaść-
wymoszczę ją snem,
będziesz mi wdzięczny (wdzięczna)
za cztery łapy spadania.

Sprzedaj mi swoją duszę.
Inny się kupiec nie trafi.

Innego diabła już nie ma.