piątek, 4 stycznia 2013
niewzywana
Odzywam się niewzywana
nieświadoma obecności Adresata
Słuchacza czy Referenta
Przeczuwająca jedynie Jego istnienie
Może gdzieś w splotach DNA-kodach niekodujących?
Lub zaplątanego w ciałku Barra
jako zbędny nadmiar? Na dodatek?
Może jednak niezbędny, tylko ten brak czasu...
Czy na pewno mam coś do powiedzenia?
Że tęsknię za życiem w pełni, nie w połowie
Nie w pół gwizdka, zagonionym od pierwszego do pierwszego
Nie w bałaganie i nie w porządku
Nie w niedospaniu i nie we śnie
Tęsknię za przeżywaniem życia w zetknięciu z nim
bezpośrednio
Nie za czytaniem o życiu
Ani za pisaniem o życiu
Tęsknię za kochaniem się w życiu
Kaleczeniem się nim i opatrywaniem ran
Za prawdziwym płaczem, wyciem do księżyca
Tęsknię i czekam
Świadoma bezsensu czekania...
Mimo wszystko
obecność Nieobecnej
Czy to pan wzywał mnie panie referencie?
Tak koleżanko. Przyszła i na panią kolej.
Musi się pani urodzić. Jak wszyscy. Jak każdy.
Wiem, że wolicie nie być, znam was dobrze,
witacie życie krzykiem-niech pani nie przeczy,
zrobi pani to samo całym gardłem,
jakie jej będzie dane.
A przecież gwarantuję nieodrodną śmierć,
w czym nie zawiodłem, jak dotąd, nikogo.
Niech sobie pani idzie już.
Dowód nietożsamości pozostaje u mnie.
Nic nie trzeba brać z sobą, zresztą-między nami-
cokolwiek jest, jest tylko tam.
I to nie tylko jest, ale jest w obfitości!
Świat będzie pani miała nawet za plecami!
Wystarczy go! Na wszelkie ukryte szczegóły!
Widoki przeoczone! Przesłyszane głosy!
Na rozrzutny ciąg dalszy! Pozory! I na mnie!
Bo i ja jestem stamtąd, koleżanko.
Przybywam i ubywam, zjawiam się i znikam
w słowach, które powstają tylko tam.
Przyznaję, że to lżejszy byt
od czekających panią przygód z krwi i kości,
na ogół jednak wszyscy wciągacie się jakoś,
piszecie nawet wiersze pod trzema gwiazdkami,
chociaż kusa to liczba jak na taki świat.
Niech sobie pani idzie już.
Tylko na miejscu można znaleźć miejsce.
Podczas ziemi. Podczas wody. Podczas słońca
chwilowego,
które rozpoznawczo błyska
na trawie aż do przesady prawdziwej.
I zwykłej-jak mówią usta.
WISŁAWA SZYMBORSKA
Subskrybuj:
Posty (Atom)
