zmiana kodu 3 z przodu;)

Rok 2010 dla rocznika 1980 oznacza taka niby nic nie znaczącą zmianę...
Trzydzieci lat brzmi conajmniej dziwnie i trudno do tego podejsć tak zupelnie zwyczajnie i się nie oglądać pomimo wszelkich mitologicznych przestróg zamiany w slupy soli czy jakie kamienie, w które dawno się już nie wierzy...
Już się troche soli każdy nalykal i przestaje sie wierzyc w basnie...
Mamy trzydziesci lat, jestesmy ludzmi powaznymi, jestesmy dorosli!!!
OBRZYDLIWE:)))
Nie pasuje nam to... nie pasuje nam to do nas i nie wpasowujemy się w ten wiek...
"Co się stalo z nasza klasa?"
"Wlasne pędy wlasne liscie zapuszczamy każdy sobie...
A korzenie oczywiscie-na wygnaniu, w kraju, w żlobie (żem se sparafrazowala;)
W dól, na boki, wzwyz-ku slońcu
Na stracenie, w prawo, w lewo
Kto pamięta, że to w końcu jedno i to samo Drzewo?"
To wszystko dlatego, że wczoraj musialam nadmuchać trzydziesci balonów z okazji urodzin Kogos kto byl kiedys najważniejszy z calej klasy;))
Nie musialam oczywiscie, sama się zglosilam na ochotnika i potem szlam przez centrum miasta Poznań w podkolanowkach w paski z naręczem trzydziestu wlasnodusznie nadmuchanych balonów i czulam się jak dziecko z cyrku-CZYLI, CZYLI: CZULAM SIĘ ZNOWU NORMALNIE i że tylko w takich sytuacjach czuję się najbardziej że tak powiem-na miejscu... A potem nie moglam się ustawić przed transparentem "WITAMY W GRONIE TRZYDZIESTOLATKÓW" (na rąbniętym ze szpitala przecieradle-kolejna akcja zubażająca zawsze biedna polska slużbę zdrowia;))
Nie moglam się tam ustawić nie tylko ze względu na astrologiczny mój wiek, któremu do trzydziestki brakuje jeszcze siedmiu miesięcy, ale przede wszystkim ze względu na ten cholerny balonowy dystans-że "JA TAM NIE CHCĘ, NIE UTOŻSAMIAM SIĘ, NIE PRZYNALEŻĘ"
Mam gdzies to cale liczenie lat i zastanawianie się ile za nami ile przed nami ile po nas, ja to chrzanię!~
I te statystyki sredniej przeżywalnosci kobiet i mężczyzn-po co to tworzą, jestescie wyznawcami Gaussa???
Prawda jest tylko taka, że zmieniają się nam proporcje... mamy coraz dluższą i bogatszą historię, coraz więcej dowiadczen nie zawsze fajnych, pamiętamy glównie te niefajne, bo najlepiej się je zapamiętuje i najbardziej się WYRÓŻNIAJA z ogólnego tla... kolekcjonujemy coraz więcej wspomnień, moje są takie fajne, że trudno mi sobie wyobrazić, że cos je zdola pobić-i stąd ten żal za takimi czasami, co to nikt nie mial nic lepszego do roboty, niz isc na piwo w piatkowy wieczor i nikt nie chcial ani nie musial wracać wczesniej, bo "praca" "dyżur" "dzieci" "zona" "maz" "zmęczenie" "niewyspanie" "Bardzo Ważny Kurs Bardzo Ważnego Czegos" "Dodatkowy Etat" "Dodatkowy kochanek"
i nie moglimy się nagadać.........
O czym mysmy tyle gadali???????????
Zachodzę w glowę i nie pamiętam... pamiętam tylko, że czasem się trzeba bylo przekrzykiwać, żeby dojsć do glosu i że każdy MIAL TYLE DO POWIEDZENIA... I ile w tym bylo emocji, poniewaz to cos do powiedzenia bylo ważne, ponieważ to co do powiedzenia dotyczylo nas a my naprawdę PRZEŻYWALISMY SWOJE ŻYCIE!!!
Nikt nie oglądal żadnych seriali, nie bylo portalu 'nasza klasa' ponieważ w ogóle NIE BYLO INTERNETU, malo kto mial komputer, nikt nas nie kontrolowal, PONIEWAZ NIE BYLO KOMÓREK i nikt nie wysylal przy sobie sms-ów do kogos innego, więc wszyscy bylimy RAZEM, skazani na siebie nawet jak kto czasem bywal dla żartów "chamski i prostacki" no cóż... się zdarza w najlepszej rodzinie;)))
Szkoda mi wspólczesnych dzieciaków, bo one tak nie potrafią stworzyć i utrzymać więzi z jakąs grupą... za dużo tych znajomych wirtualnych i z tych wszystkich obowiązkowych zajęć 'fakultatywnych'...
My mielimy kiedys dla siebie tyle czasu... moglimy się na siebie gapić i nikt się nigdzie nie spieszyl i nikt nie czul, że to kiedykolwiek minie-niesamowite!
Trzydziestolatki z taką historią być może nigdy się nie starzeją???;))
Nie gnusnieją i nie poważnieją...
Nie robią z siebie zadufanych w sobie chamów...
Nieee... niemożliwe!!!:)))