o wchodzeniu butami w życie osbiste czyjekolwiek

do kogo należy życie osobiste?
no jasne, że do dziennikarzy, to oczywiste!
do prawników, psychologów, księży i... LEKARZY:)
do wróżek, astrologów, jasnowidzów i czarowników-polityków...
do rodziców, krewnych i znajomych, koleżanek i kolegów, partnerów seksualnych lub czasopism:)
przynajmniej za dorosłego życia możemy już mieć wpływ na wybór tego zainteresowanego grona, ale post mortem? Post mortem zrobią z nami co się komu żywnie będzie podobało, co się komu przyda, albo kto na tym może zarobić i jeszcze wykorzystać znajomości...
Piszę to wszystko myśląc o Ryszardzie Kapuścińskim.
Nie mam wielu autorytetów, ale trudno mi znaleźć większy...
Cieszę się, że go odkryłam jak jeszcze żył i mogłam czytać na gorąco każde kolejne 'Lapidarium' natychmiast po jego opublikowaniu, nie mogłam się tego doczekać, cieszę się, że mogłam go zobaczyć osobiście na spotkaniu autorskim w księgarni i posłuchać jego głosu, bo mam tendencję do ugłaśniania czytanych myśli i jak znam czyjś głos naprawdę, to nie muszę go sama wymyślać:)
Cieszę się, że ktoś TAKI istniał i podróżował i zdawał prawdziwe relacje z tak wielu miejsc i był tak bardzo w tych relacjach autentyczny, myślący i mądry!!!
A przecież takich ludzi nie ma zbyt wielu... Tak jak niewielu chce czytać i uczestniczyć w tym czynnie (czyli myśleć o tym, co czyta bardziej niż przyjąć jakąś kolejną informację do krzyżówki) te książki są trudne, ale nic łatwego nie bywa inspirujące! I teraz ktoś nagle się porywa na tworzenie autobiografii non-science fiction, żeby jakąś swoją prawdę ogłosić, że potrafi lepiej odtworzyć historyczne fakty, których autentyczność wynika z ich adekwatnego umieszczenia w czasie.
I co to zmienia?
Fakty historyczne są tak bardzo niezmienne jak bardzo niezmiennym być można.
Przedstawienie ich w kolejności co do daty i godziny ma taki sam sens jak według kolejności alfabetycznej występujących w nich postaci.
Rzetelność co do określania czegokolwiek w szerokości i długości geograficznej jest cechą GPS-ów i to może być skrót od GłuPtaSów, którzy tracą orientację przestrzenną bez takich akcesoriów...
Autor tego pamfletu o Kapuścińskim zarobi sporo kasy dzięki temu rozgłosowi i na pewno wykorzysta ją w tak szczytnych celach, jak pomoc medyczna dla krajów Trzeciego Świata i walkę o przeciwdziałanie masowej produkcji broni lekkiej dla dzieci-żołnierzy, bo przecież niemożliwe, żeby go zgłębianie lektur swojego obiektu zainteresowania nie zainspirowało do jakichś działań 'pro publico bono'...
Czasem niemożliwe jest możliwe-mawia mój domowy dzieciak-i ma rację:)
Głupio że nikomu jakoś nie wstyd
Głupio że nie ma oparcia w prawie w dobie tej wolności i demokracji i każdego sobie można obsmarować jak się tylko chce i wykorzystać bez zgody rodziny materiały, których ujawnienie rzuca cień na światło ale jakie to jest niesmacznie intrygujące, jak kusząco śmierdzi na podobieństwo spleśniałych serów...
Już nikt nie czuje, że to zepsute... Zepsucie jest najbardziej pożądane, jest modnie trendy i na topie.
Ale to nic.
To i tak ostatecznie szkodzi i odbija się bezmyślnym konsumentom wolnego rynku zbytu.
Czas przeznaczony na inwigilację, lustrację, konfrontację z przeszłością zaprzeszłą jest czasem straconym zarówno dla tego, kto wchodzi buciorami w czyjeś życie jak dla tych, co o tym potem z wypiekami na twarzy czytają i podniecają się tym z braku własnych seksualnych doznań (ktoś jeszcze zbiera głosy w sprawie pornografii???)
Więc nawet jeżeli dzieło Kapuścińskiego mogłoby zostać potraktowane przez kogoś niepoważnie pod wpływem prób podważenia jego autentyczności, to świadczy to niepoważnie o tym kimś a nie o dziele i nie powinno mu zaszkodzić...
Zaszkodzi natomiast wielu ludziom, bo zabierze im czas i może podważyć poczucie pewności, że są jeszcze na tym świecie książki, których wartość nie podlega dyskusji ze względu na uniwersalną treść przekazu, a takie są dla mnie wszystkie książki Kapuścińskiego i nikt mi tego poczucia nie jest w stanie wyperswadować!
Nie wydaje mi się również, żeby ktoś taki jak Ryszard Kapuściński kiedyś jeszcze się powtórzył, tak samo jak nie zdarzył się wcześniej i nikt go nigdy nie zastąpi, bo się nie da, stąd czuję nie do opisania radość, że dzięki wynalazkowi Gutenberga (ach, ten cholerny unijny europocentryzm, ruchoma czcionka była podobno znana tysiące lat wcześniej na Dalekim Wschodzie-ale jakoś nie ma komunikacji z Dalekim Wschodem chyba nadal niezależnie od istnienia druku...) no więc radość, że dzięki temu, że mam te wszystkie książki, które on napisał, mogę sobie podróżować przez jego wyobraźnię i odnajdywać jego spostrzeżenia w swoich własnych, nikt mi tego zaufania nie podważy ale czy innym mógłby? Nie wiem, trochę się o to obawiam i to byłaby taka szkoda...