Dlaczego nie gram w kabarecie?

Myślę, że granie w kabarecie to jest to, co wychodziłoby mi najbardziej:)
Czuję, że minęłam się z powołaniem ale skąd miałam wiedzieć, że tak się zorientuję?:)
Poza tym to tylko przeczucie i nie wiadomo, jakby to było gdybym faktycznie grała...
Najbardziej wyobrażam sobie taki kabaret Olgi Lipińskiej (bo od dziecka go oglądałam nie rozumiejąc za grosz wszelkich aluzji publicznych czy politycznych, ale śmiałam się do rozpuku w tych momentach, co moja mama się śmiała-a ja się zawsze jej dawałam zarazić:) z poczuciem absurdalnego humoru w stylu Monty Pythona...
Monty Pythona rozumiem o wiele bardziej niż aluzje polityczne nadal, ponieważ polityka jest sferą absolutnie przeze mnie niezbadaną... co nie znaczy, że jej afery nie docierają do mnie via media (jakoś trudno się przed tym obronić żyjąc w tak zwanej cywilizacji, próbuję selektywnie wycinać zbędne mi informacje-to wszystko, ale jeśli są śmieszne, to zostawiam... śmiesznych informacji nigdy dość:))
Nie gram w kabarecie, ponieważ:
primo: nie wiedziałam, że można grać i zawód aktora nie mieścił się w zasięgu moich możliwości wyobrażeniowych (mogłam sobie wyobrazić tylko zawód prawnika, inżyniera-górnika, marynarza, nauczycielki i architekta, bo takich dorosłych miałam w pobliżu i nikt z nich by mnie nie poparł w aktorstwie;)
secundo: grałam na skrzypcach, trochę na pianinie i potem gitarze i też śpiewałam, a tego nie da się robić równocześnie, więc nie mogłam ćwiczyć min i pozorów:)
tertio: w moim domu stawiano na rozwój intelektualny i głównie intelektualny a nawet przede wszystkim intelektualny i to było preferowane ewolucyjnie, a ja się chciałam rozwijać w stronę akceptowaną, bo wtedy zyskiwałam wolność niezbędną mi do życia w warunkach tlenowych
Więc zamiast historii, co podobno magistra vitae est (przecież nie tylko wg mojej mamy:) czy matematyki, co uczy logicznego myślenia (nie lubię logicznego myślenia) uczyłam się biologii, bo na coś się musiałam zdecydować:)
i nie żałuję, nie żałuję... Biologia magistra vitae est! A wiedza o społeczeństwie jest strasznie dołująca i nie napawa optymizmem, a wręcz przeciwnie...
Ja sobie wolę o przyrodzie gadać i śpiewać piosenki, których nikt nie rozumie skoro słyszy je po raz pierwszy a potem sama się wysyłam do sekcji sportowej, coby nabrać jeszcze więcej optymizmu i nigdy mi się nie znudzi ten polski Rejs, on nie może utonąć, to nie Titanic... nic nam nie grozi, bo jeszcze Polska nie zginęła:)
-Kto Ty jesteś?
-Polak mały (...)
-A w co wierzysz?
-W Polskę wierzę!
No naprawdę... Artur Andrus, Andrzej Poniedzielski, Piotr Bałtroczyk, Kabaret Moralnego Niepokoju, Ani Mru Mru, Kabaret Kaczka Pchnięta Nożem, Łowcy B. Kabaret Hrabi, Grupa MoCarta i cała polityczna świta krewnych i znajomych bliźniaków oraz radio ojca trwającego wiecznie jak telewizja... nigdy mi się tu nie znudzi!!!:)))